مِهر فرزند

 اعرابئی ، خُدای به او داد دختری                        و او دُخت را ،به سُنتِ خود ، ننگ می‌شِمُرد

هر سال کز حیاتِ جگرگوشه می‌گذشت               شمع محبت دلِ او بیش می‌فسُرد

روزی به‌خشم رفت وز وسواس عار و نَنگ             حکم خِرَد به دستِ رُسوم و سُنن سپُرد

بگرفت دست کودک معصوم بی‌خَبر                      تا، زنده‌اش به‌خاک کند ، سویِ دشت بُرد

او گرمِ گور کندن و ، از جامه‌ی پدر                        طفلک به دستِ کوچکِ خود ، خاک می‌سِتُرد

برگرفته از کتاب "زیر این هفت آسمان" / نوشته :استاد باستانی پاریزی /  سازمان انتشارات جاویدان